قديم الاحسان

هر کجا روی نهادم غم عظمای تو بود       

  کربلای دگرم شام غم افزای تو بود

تا ابد برسر سودائی ما خاک عزاست     

       آن غباری که به رخسار دل آرای تو بود

یاد قتل پسر فاطمه می کشت تو را        

    کی روا زهر جفا بر تو زاعدای تو بود

بعد مرگ تو عزیزان تو دیدنّد هنوز         

         اثر حلقه زنجیر به اعضای تو بود

با که گویم که به تسکین دلت در ره شام    

      پیش رویت به سرنی سر بابای تو بود

خلق در سایه لطفت همه آرام ولی       

     اثر تابش خورشید به سیمای تو بود

پدرت کشته آزادی و دین  گشت ولی     

      رمز پیروزی او خطبه غرّای تو بود

بعد مرگ تو یتیمان همگی دانستند      

           که چراغ شبشان طلعت زیبای تو بود